’s Morgens wordt Jill wakker met een nijpende pijn achter haar linkeroog. Ze voelt zich op een vreemde manier afgescheiden van haar eigen lichaam.
Ook merkt ze hoe haar gedachten onsamenhangend en gefragmenteerde raken, en worden onderbroken door diepe stilte. Op die momenten zwijgt het innerlijke stemmetje dat ons constant op de hoogte houdt van wat er om ons heen gebeurt. Ze beseft dat er iets ernstigs aan de hand moet zijn, maar wat?
Hoe meer ik probeerde me te concentreren, hoe meer mijn ideeën me ontglipten. In plaats van antwoorden en informatie vond ik een groeiend gevoel van vrede. In plaats van dat constante geratel dat me met de details van mijn leven verbond., voelde ik me alsof er een deken van stille euforie om heen was gelagen.
Terwijl de taalcentra in mijn linkerhersenhelft steeds stiller werden en ik niet meer in contact stond met mijn herinneringen, werd ik getroost door een steeds groter wordend gevoel van genade.
Mijn bewustzijn zweefde een alwetendheid binnen, een één zijn met het universum zo je wilt.
Jill kan niet langer onderscheiden waar haar lichaam eindigt en haar omgeving begint.
Ze voelt zich als een vloeistof in plaats van een vaste vorm en ze is verrukt over al die triljoenen cellen die samen haar lichaam vormen en één geest delen.
Deze nieuwe vredige staat van zijn is verleidelijk; hij lokt haar weg van de scherpe pijn in haar hoofd.
Terwijl het euforische gevoel vanuit har rechterbrein toeneemt, beseft Jill op sommige momenten dat ze hulp moet zoeken.
Tegen de tijd dat ze naar het ziekenhuis wordt gebracht, kan ze niet meer praten, lopen, lezen en schrijven. Ze herinnert zich niets van haar leven.
Jill maakt een ingrijpende operatie mee, waarbij een enorme bloedprop uit haar hoofd wordt verwijderd. Daarna begint een lange revalidatie, alle uitgevallen functies van haar linkerhersenhelft moeten worden hersteld.
Maar haar rechterhelft daarentegen floreert, het gevoel van geluk, eenheid, creativiteit, verbondenheid blijft.
Kijk naar de video:
http://www.ted.com/index.php/talks/jill_bolte_taylor_s_powerful_stroke_of_insight.html
Links en rechts
Normaal gesproken werken onze hersenhelften naadloos samen, elk heeft z’n eigen taken.
Voor onze rechterhersenhelft bestaat tijd niet. Er is alleen verbondenheid, eenheid.
Alles is één groot nu.
Deze helft denkt in beelden, legt verbanden, laat ons weten waar we ons in de ruimte bevinden en verbindt onze waarnemingen van beweging, beeld, geluid, aanraking, reuk en smaak met elkaar tot één ervaring.
Onze linkerhersenhelft maakt gebruik van taal en is gefocust op details.
Dit deel van ons brein denkt lineair: het hakt ervaringen in stukjes en plaatst ze achter elkaar waardoor we tijd ervaren.
Het maakt constant vergelijkingen tussen de details van dit moment en die van het vorige moment. Door deze helft ervaren we ook waarin we verschillen van anderen. Wat ons tot een individu, een ‘ik’ maakt, afgescheiden van de rest. Wie alleen in de linker hersenhelft vertoeft kan moeilijk verbinding ervaren en voelt zich eerder afgescheiden van de wereld.
Verbinding maken tussen de rechter en de linker hersenhelft dat zijn de basisvaardigheden die we ontwikkelen in een cursus “intuïtieve ontwikkeling”.